Jarosław Kaczyński w uporem brnie w kłamstwo smoleńskie, jakoby międzynarodowe siły zła doprowadziły do śmierci Lecha Kaczyńskiego. Komentarz na temat mitologizowania postaci Lecha Kaczyńskiego pozostawię na inną okazję. Przypomnijmy więc fakty. Na zimno i bezceremonialnie.

Czternaście lat temu wskutek lekkomyślności, brawury i lekceważeniu zasad bezpieczeństwa zginęło 96 osób. W tym prezydent i grupa najwyższych stopniem wojskowych oraz urzędników państwowych. Od tego czasu podzieliśmy się na dwa obozy. Ci świadomi i zszokowani banalnością katastrofy, dali sobie narzucić powagę i starają się unikać ocen oraz nazywania rzeczy (i wypadków) po imieniu. Drudzy – prawica z J.Kaczyńskim na czele – rozkręcili maszynę produkowania kłamstw, fałszu i manipulacji już nie do granic możliwości, ale daleko poza nie. 

Jak ktoś nie ma ochoty czytać całego opracowania państwowej (legalnej) komisji, która wyjaśniła przyczyny katastrofy, to po prostu wystarczy odsłuchać zapisy rozmów z kabiny załogi i podstawowych parametrów lotu oraz podejścia do lądowania (czy jak kto woli, próby weryfikacji warunków). Szok. Warto pamiętać, że PiS unika odnoszenia się do tych zapisów, bo trudno je podważyć. Stąd w narracji szerzącej teorię zamachu, zapis niemal nie istnieje. Tymczasem z zapisu jednoznacznie wynika, że załoga kilkukrotnie była informowana o złych warunkach atmosferycznych i była świadoma problemów jakie to powoduje. Od kłopotów z lądowaniem, przez ograniczone zapasy paliwa na ewentualność krążenia, po brak jednoznacznych ustaleń co do korzystanie z lotniska alternatywnego lub powrotu do Warszawy. 

Załoga informowała jednego z urzędników prezydenta, że będzie problem z lądowaniem. Ten zaś, po konsultacjach (z prezydentem lub jego najbliższym otoczeniem) rozbrajająco stwierdził, że decyzji nie ma. To specjalnie nie dziwi, ponieważ prezydent Kaczyński wcześniej dwa razy zachował się nierozważnie. Raz próbując wymusić lądowanie w Gruzji (dowódca samolotu odmówił). Innym razem, narażając ludzi w słynnej nocnej eskapadzie. 

Bzdurą jest zrzucanie chociaż częściowej winy na rosyjską obsługę lotniska. Rosjanie nie ukrywali informacji o warunkach meteorologicznych i jakości lotniska. To Rosjanie przypomnieli Polakom o rozważeniu poniechania lądowania i pytali czy mamy zaplanowane lotnisko alternatywne (czyli, mówiąc po ludzku, czy mamy plan B). Ale my swoje, czyli że chcemy spróbować. Rosjanie zgodzili sią na lądowanie/sprawdzenie warunków. 

Załoga podjęła próbę lądowania, która w ostateczności skończyła się tragicznie. Przeraża skala ofiar i banalność przyczyn. Z tym zapewne J.Kaczyński nie może się pogodzić. Ale to już jego problem i jego wyznawców. 

Ta tragikomedia z zatrzymaniem Wąsika i Kamińskiego zaczyna się robić niesmaczna. Generalnie, to nie lubię teorii spiskowych, ale zaczynam odnosić wrażenie, że następujące po sobie wydarzenia nie do końca są przypadkowe. Działania PiS robią wrażenie postępowania wg luźno i swobodnie zapisanego algorytmu, którego głównym kryterium wyboru jest eskalacja konfliktu i wmawianie obywatelom, że Polska jest na skraju kryzysu, wywołanego oczywiście przez nową koalicję rządzącą. Scenariusz jest kiepski, role przerysowane, ale politycy PiS i prezydent oraz osoby zaproszone do tego spektaklu, próbują odgrywać zadane im role. Dzisiaj mieliśmy kolejny odcinek tef farsy.

Bohaterami najnowszego odcinku były małżonki dwóch ‘więźniów politycznych’ i prezydent. Panie Wąsik i Kamińska od dwóch dni okazują zaskoczenie, nienawiść do Tuska i jego rzekomej dyktatury. Próbują złapać widzów na emocje. Opowieści o wizycie policji, o niedogrzanym domu, kubek po kawie czy herbacie, który mąż zostawił przed aresztowaniem itd. Do tego prośby o modlitwę, zbiórkę pieniędzy i opowieści o mężach jako o osobach wręcz krystalicznych.

A jak było w rzeczywistości? Szanowne małżonki i ich mężowie od dawna wiedzieli, z czym muszą się liczyć. A od ponad trzech tygodni można było wskazać dzień, w którym pojawi się policja. Mężowie szanownych pań pewnego dnia rano wyjechali do siedziby prezydenta na okoliczność mianowania nowych urzędników. Lub mówiąc dokładniej, dzielni panowie od służb specjalnych uciekli przed policją i skryli się u prezydenta. Jeżeli te panie są zaskoczone aresztowaniem, to oznacza, że mają bardzo nieodpowiedzialnych mężów. Panie miały pretensje do D.Tuska i jego dyktatury, a na pytanie o zwrócenie się do prezydenta o ułaskawienie mężów, wpierw milczały by chwilę później (w TV Republika) wspominać coś o niezręcznej sytuacji prezydenta. Jak widać cierpienie mężów, cierpieniem, ale panie – jak się okazało – bardzo dobrze są zorientowane w meandrach politycznych PiS i fochach prezydenta oraz scenariuszu politycznym, w którym ich mężowie mają przez krótki okres odegrać rolę ‘politycznych więźniów’. Tak więc żale publiczne szanownych małżonek wyglądały mało wiarygodnie.

Nadszedł kolejny dzień. Małżonki panów Wąsika i Kamińskiego pojawiły się u prezydenta, by prosić o ułaskawienie. W tle, od wielu godzin, media podawały, że panowie Wąsik i Kamiński podjęli głodówkę. To nadawało dramatyzmu całemu spektaklowi. Wiadomo było, że w jednym z kolejnych odcinków tego kiepskiego serialu, prezydent wystąpi o ułaskawienie. No ale wróćmy do pań małżonek. Małżonki ubrane były skromnie, ze spiętymi włosami i smutnymi oczami wpatrzonymi w podłogę. Czy nie przesadzam? Może. Ale dzień wcześniej w TV Republika wyglądały i zachowywały się inaczej. Jakoś tak poczułem, że łapanie na wizerunek osoby zatroskanej i skromnej, jest … no już dobra, zostawmy to.

W kulminacyjnej scenie występuje prezydent. Ogłasza, że uruchamia proces ułaskawienia. (Jednak, a tak się zapierał). Można było panom Wąsikowi i Kamińskiemu zaoszczędzić mitręgi, ale coś tak odnoszę wrażenie, że scenariusz rozgrywany przez PiS i prezydenta zakłada rozciąganie spektaklu. Można było ułaskawić konstytucyjnie, ale prezydent wybrał inną drogę. Bo tu chyba wcale nie chodzi o to, by panowie Wąsik i Kamiński tak od razu wyszli. Intryga polega na tym, że wybrany tryb ułaskawienia ma kontekst polityczny. Teraz ruch należy do ministra Bodnara. Może on teoretycznie spowodować szybkie wypuszczenie ‘więźniów politycznych’, ale – biorąc pod uwagę treść przepisów – postępowanie powinno potrwać. A tak naprawdę, wybrany przez prezydenta tryb nie za bardzo nadaje się do ułaskawienia Wąsika i Kamińskiego, ponieważ nie spełniają większości stawianych w nim wymogów. Ot, prezydent taką sobie wymyślił sprytną intrygę i politycznego ping-ponga.

Na tym odcinek się kończy. Panie odegrały przypisana im rolę, prezydent znowu zmienił zdanie, a w rzeczywistości wykorzystał sytuację do podstawienia Bodnaromi, przepraszam za wyrażenie, małej świni.

W kolejnym odcinku tego serialu politycznego w roli głównej, lub jednej z czołowych, minister Bodnar. W tle szum polityczny i kolejne doniesienia o stanie zdrowia twardzieli ze służb specjalnych.

Usunięcie PiS z mediów publicznych łatwe nie jest. Politykom PiS w pewnym sensie się nie dziwię. Media publiczne to była fantastyczna i skuteczna tuba propagandowa za publiczne pieniądze. Ten raj się skończył. Hejt, atmosfera zagrożenia niepodległości i nieznośne manipulowanie widzem znowu ograniczyła się tylko do mediów prawicowych. W cały ten zgiełk wdał się prezydent. Czy chciał zaistnieć, czy też namówiono go to odgrywania roli autorytetu i rozjemcy, nie wiem. Wiem natomiast, że w tej akurat sprawie (odbieranie PiSowi mediów publicznych) prezydent autorytetem i bezstronnym sędziom nie jest. Gorzej. Jest stroną zamieszania i człowiekiem, który do obecnego problemu się przyczynił. Dla A.Dudy byłoby chyba lepiej, gdyby udawał, że go nie ma lub że zajęty jest czymś innym.

A.Duda pozwolił na powstanie Rady Mediów Narodowych (RMN) kilka lat temu. Tworu powstałego bezprawnie. Pozwolił na opanowanie i marginalizowanie roli KRRTiT. Walnie przyczynił się do obsadzenia tych ciał przez osoby powiązane z PiS. Przez kilka lat Andrzej Duda tolerował okrutną manipulację widzami przez funkcjonariuszy PiS. Ba, sam z niej korzystał między innymi w wyborach dających mu drugą kadencję. Prezydent tolerował też skandaliczną formułę finansowania publicznych mediów. Prezydent miał szansę bronić rzetelności mediów i ich bezstronności. W końcu to jedna z podstaw demokracji i jej jakości. Milczał, tolerował wprowadzane przez PiS zmiany. Milczeć powinien więc dalej.

PiS przegrał wybory z koalicją tworzącą obecnie rząd i powinien oddać media publiczne. Rozpętała się awantura, PiS okopał się mediach publicznych. Prezydent nie ma bezpośrednich narzędzi, by naprawić ten problem. Może i dobrze, znając jego słabość do PiS. Może, mógł, odrywać teoretycznie rolę autorytetu pomagającego problem rozwiązać. Tego przywileju pozbawił się w minionych latach, świadomie uczestnicząc oraz tolerując upadek jakościowy mediów publicznych. A jednak postanowił działać. Z jakim efektem?

Zarzuty o bezprawność zmian w mediach publicznych brzmią zabawnie i tchną hipokryzją. Próba ostrego zagrania wetem i zdumiewający argument z finansowaniem mediów publicznych, były zestawem pokracznych i nie przemyślanych kroków, które finalnie otworzyły nowemu rządowi możliwość postawienia mediów publicznych w stan likwidacji. Zabawne riposty prezydenta czy Marcina Mastalerka na koniec dni głównych starć były odwracaniem kota ogonem i dziecinadą typu kto będzie miał ostatnie zdanie. Co ciekawe, prezydent dostał od koalicji rządowej przy okazji mocny sygnał: kluczowe ustawy regulujące działania rząd, ten będzie pisał sobie sam i w ustalonym przez siebie terminie. Ten obszar jest zastrzeżony dla rządu.

Co będzie dalej? Zapewne prezydent ma spore poczucie dyskomfortu po ostatniej publicznej szermierce z rządem. Podejrzewam jednak, że – z jego punktu widzenia –  lepsze jest brnięcie w ten głupi spór z rządem o media publiczne, by chociaż udawać, że jest głową państwa i że należy się z nim liczyć. Może jeszcze przy okazji sporu o media i przy okazji uchwalania budżetu próbować napsuć krwi rządowi, ale moim zdaniem nie jest to kierunek, w który powinien brnąć. Po prostu bardzo traci na wizerunku.

Media publiczne trzeba odbudować i zdefiniować na nowo. Podejrzewam, że prezydent będzie próbował wymusić na rządzie traktowanie go jako strony w dyskusji. Mam nadzieję, że rząd się na to nie zgodzi (a jeśli, to na zasadach ustalonych przez rząd), bo jest mocno wątpliwe, że prezydent będzie miał coś ciekawego do zaproponowania. Długo będziemy pamiętać jego milczenie w latach gdy prawica niszczyła media publiczne. Prezydent powinien się z tego przed społeczeństwem wytłumaczyć.

Cała ta medialna heca rozpętana przez PiS i koalicjantów wokół przejęcie TVP i PAP brutalnie obnaża jedną z poważnych porażek PiS. Jarosław Kaczyński i politycy PiS przez ponad 30 lat nowej Polski nie potrafili stworzyć mediów, które byłyby uznana za godne zainteresowania przez sympatyków polityki PiS. Brak własnych mediów o szerokim zasięgu jest powodem kurczowego trzymania się infrastruktury  należącej do państwa. A trzeba przyznać, że tępa propaganda serwowana Polakom przez minione 8 lat odniosła wcale niemały skutek. Zaryzykuję teorię, że może i 10 pp z minionych wyborów, to efekt manipulowania widzami i oczerniania opozycji. Maszyna medialna była dość skuteczna, stąd groteskowe sceny obrony rzekomej wolności słowa przez polityków PiS. Medialna maszyna miała też drugą potężną zaletę. Finansowana była na koszt podatników. PiS nie ponosił kosztów. Ba, telewizja publiczna stała się miejscem zatrudnienia, i to na godziwych warunkach, sporej rzeszy prawicowych komentatorów i dziennikarzy.

Co w zamian? wystarczy spojrzeć na ofertę kanałów prezentujących opcję PiS lub zbliżoną. TV Trwam, to kanał o charakterze religijnym. Wątek polityczny, sprzyjający PiS, jest tam silny, ale widać, że Tadeusz Rydzyk prowadzi podlegające mu media na własnych zasadach i politycy PiS mogą tam być tylko gościem. To powinno dać J.Kaczyńskiemu sporo do myślenia. Atencja i pieniądze kierowane na ‘dzieła’ Tadeusza Rydzyka przez minione lata nie wydają się zwracać. Mówiąc językiem ekonomicznym, inwestycja w T.Rydzyka była po prostu nieopłacalna.

W ramach pakietu operatora, z usług którego korzystam, mam jeszcze udostępnione dwa kanały prawicowe. TV Republika i w wPolsce.pl. Tego nie da się oglądać. Obecnie to do tych stacji przenieśli się politycy i komentatorzy z utraconych mediów publicznych. To, co było wadą tych mediów, teraz podniesione jest do kwadratu. Dominuje tam atmosfera wojny, oblężenia przez obce siły, stanu wojennego, kolejnego rozbioru Polski i choroba wie czego jeszcze. Obawiam się, a raczej jestem przekonany, że jest to przekaz nie do strawienia dla większości sympatyków PiS złowionych za pomocą mediów niby-publicznych.

Czy w Polsce miałaby szanse na przetrwanie media skupiające obecnych sympatyków PiS i ludzi podzielających wizję świata PiS? Wątpię, ale nie wykluczam. Żeby kanał tv mógł działać na komercyjnych zasadach, musiałby mieć spory zasięg, oglądalność, zróżnicowane polityczne spectrum. Tymczasem przekaz PiS, wąskie światopoglądowo i politycznie grono ideologów tego obozu to uniemożliwia.

Jak widać Wielki Strateg PiS, wcale taki wielki nie jest. Minione, dobre dla PiS osiem lat, zostało zmarnotrawione. Lub, co jest bardzo prawdopodobne, J.Kaczyński ma świadomość, że jego polityczny przekaz nie jest akceptowalny dla większości obywateli i musi uciekać się do manipulacji i podszywania się pod tv publiczną.

Trwa obrona utrzymania się PiS w mediach publicznych, tzn. tych, które publicznymi być powinny, a nie są od 8 lat. To żadna tam walka w obronie wolności słowa. PiS zdaje sobie sprawę jak bardzo media publiczne przyczyniły się do manipulowania ludźmi i sukcesu tej partii. Utrata mediów publicznych oznacza spadek w sondażach.

Jest taka wstydliwa prawda o PiS i ‘patriotycznym’ nurcie w polityce. PiS wie, że nie ma dla swoich sympatyków medialnej alternatywy, stąd musi podszywać się pod media publiczne.  Blisko 8 mln ludzi zagłosowało na PiS. Formalnie jest to ogromna widownia dla stacji telewizyjnej lub mediów pisanych (internet, prasa itp.). A jednak od 30 lata nie udaje się stworzyć grupy mediów, które byłyby wiarygodną wyrocznią dla tak dużej grupy obywateli. Wszystkie te telewizje Trwam, Republika i kilka gazet mają dość skromny zasięg. Odcięcie od zarządzania TVP, to dla PiS poważny problem. 

Przez 8 lat udawało się PiSowi podszywać pod media publiczne. Zasięg techniczny kanałów TVP dawał spory dostęp do odbiorców. W niemałym stopniu są to odbiorcy o niskich kompetencjach cyfrowych oraz zaawansowani wiekowo. Dla nich korzystanie z internetu, podcastów, poszukiwanie własnych źródeł informacji jest zbyt trudne. PiSowi poprzez TVP udało się wręcz wychować własną widownię, z której niemała część daje sobie wcisnąć dosłownie każdą bzdurę i manipulację.

PiS podejmuje nerwowe próby swego rodzaju uwłaszczenia się na medialnym majątku państwa. Dla PiS jest to kuszące: kanały telewizyjne pod złudną nazwą ‘publiczne’ i na koszt podatnika. A z kanałów tych sączyłaby się PiSowska propaganda. 

Trzeba PiSowi zabrać publiczne media i przywrócić w nich normalność i pluralizm. 

Nie ukrywam, że modne w mediach mainstreamowych twierdzenia o wyższości kobiet i ich zbawiennym wpływie na społeczeństwo upadł. Mainstreamowe media to moje środowisko, a i owszem. Jedną z rzeczy, która mnie w nim drażni jest nieznośne i sztuczne promowanie kobiet. W radach nadzorczych mają być kobiety, w sejmie kobiety itd. itd. Jak najbardziej w sejmie może być równowaga kobiet i mężczyzn, czy też na listach wyborczych. Tylko, że to powinno wynikać z chęci uczestniczenia kobiet w polityce, a nie sztucznych przeliczników, wag itp. A w biznesie powinno to wynikać z kompetencji, a nie z faktu bycia kobietą.

Nie wiem skąd to przekonanie, że kobiety są inne. Że lepsze. Ja tego w polityce nie dostrzegam. W poniedziałek mieliśmy kolejny dowód, że chyba coś jest inaczej niż nam wmawiają postępowcy.

M.Morawiecki zaproponował nowy rząd. Jednym z atutów ma być udział kobiet. 10 z 18 ministrów, to kobiety. Prezydent był tym bardzo zbudowany. Tylko co my tak naprawdę zobaczyliśmy? Polityczną szopkę z rządem na dwa tygodnie, bez szans na przetrwanie. Czołowi politycy PiS i/lub dotychczasowi ministrowie na ogół nie kandydowali, by uniknąć kompromitacji. Wśród nowych ministrów zobaczyliśmy na ogół drugi garnitur polityków lub urzędników PiS, czy też osób z PiS sympatyzujących. Wszyscy oni (w tym i panie) nie mają szans na przetrwanie i po przegranych wyborach wiadomo było, że najwyżsi urzędnicy z nominacji politycznej tracą pracę. Nie rozumiem więc ludzi, którzy dali się wciągnąć w ten polityczny dwutygodniowy teatr. Nie dość, że się ośmieszają, to narażają na zarzut karierowiczostwa (żeby chociaż przed dwa tygodnie być kimś ważnym) i wyciągania rąk po publiczne pieniądze. Niestety wśród tych 18 ministrów o niskich pobudkach i słabych charakterach jest 10 kobiet.

Po nominacji, w wieczornych programach publicystycznych, część polityczek z byłej opozycji próbowało bronić kobiet sugerując, że te10 pań z nowego (proponowanego) rządu M.Morawieckiego, zostało wciągnięte w brudną grę, wykorzystane itd. Bzdura. Nic z tych rzeczy. Mogły odmówić, bo i tak ich kariery przy PiS dobiegają końca. Po prostu zobaczyliśmy, że chora ambicja i niskie standardy moralne są tak samo często spotykane u kobiet jak i u mężczyzn. Nie ma więc co dorabiać teorii.

Rada Krajowa Lewicy Razem postanowiła, że w skład rządu nie wejdzie, ale generalnie będzie go wspierać. Poszło o to, że Lewica straciła zainteresowania objęciem stanowisk rządowych wobec braki zapewnienia wsparcia finansowego dla jej postulatów i braku zapisu w umowie koalicyjnej postulatów zaliczanych do światopoglądowych (chodzi przede wszystkim o liberalizację aborcji).

Nie będę szczegółowo odnosił się do każdego z postulatów. Pozwolę sobie na uogólnienie, by nie rozciągać tekstu. To, że Razem strzeliła focha wielce mnie nie zaskoczyło. Czułem, że nie uniosą brzemienia odpowiedzialności. Postulaty ekonomiczne Razem były nie do uniesienia. Już tylko z powodu trzech głównych (edukacja, zdrowie, budowa mieszkań) musielibyśmy zwiększyć wydatki o kilka pkt. proc. w relacji do PKB. Lewica chętnie proponuje wydawanie pieniędzy, ale ma już mniejszą determinację w wskazywaniu źródeł ich pochodzenia lub wskazania z czego rezygnujemy. Dobrym przykładem jest edukacja. Patria Razem zdaje się udawać, ze nie wie dlaczego nakłady na edukację w relacji do PKB spadły w minionych kilku latach. 500 plus i tzw. dodatkowe emerytury musiały być jakoś finansowane. Jednym z wielu źródeł było ograniczenie wydatków na edukację. Może więc warto przemyśleć, czy aby skala nakładów na wydatki socjalne nie jest za duża? Razem woli jednak postulować wzrost nakładów. Skoro nie dostała takiego zapewnienia, to politycy Razem postanowili się obrazić. To bardzo wygodne, ale mało dojrzałe.

Postulaty dot. aborcji są również zadziwiające. Obecna opozycja ma niewielką większość w sejmie. Przy pisowskim prezydencie i Trybunale pani Przyłębskiej, szanse na rewolucję są żadne. W obecnych okolicznościach powrót do tzw. kompromisu aborcyjnego byłby sukcesem. W tym kontekście powoływanie się na duże udział kobiet w wyborach też wygląda słabo. Głosy kobiet rozłożyły się na różne partie i drastycznie nie odstawały od finalnych wyników uzyskanych przez poszczególne ugrupowania. Lewica dostała ponad 8% głosów ogółem i ok 10% głosów kobiet. Zalecałbym więc partii Razem daleko posuniętą skromność.

Politycy (i polityczki) partii Razem mogliby już dojrzeć do poważnej polityki. Ich fochy z poprzednich kampanii były jednym z wielu czynników dających PiS i A.Dudzie władzę.

Zaskoczenia nie ma i pewnie mało kto go oczekiwał. Prezydent desygnował na premiera nowego powyborczego rządu Mateusza Morawieckiego. A.Duda mógł zachować się inaczej (tzn. wskazać D.Tuska), ale zrobił co zrobił. Formalnie ma do tego prawo. W rozegraniu zmiany władzy A.Duda wybrał nużący i przedłużony wariant, korzystny dla PiS. Zafundował nam spektakl kłamstw i manipulacji w wykonaniu M.Morawieckiego. Bo nic innego nam Morawiecki nie zaprezentuje. PiS grał w wariant szukania większości już od pierwszego dnia po wyborach i dostał prawo rozkręcenia tej zabawy.

Prezydent potrzebował trzech tygodni, by ogłosić, że trzyma się zwyczaju desygnowania na premiera osoby wskazanej przez ugrupowanie, które zyskało najlepszy wynik w wyborach. Po co więc to hamletyzowanie powyborcze, że stanął w obliczu niecodziennej sytuacji, którą musi dogłębnie przemyśleć? Efektem tych rzekomych przemyśleń jest uwiarygodnienie skazanego na porażkę pomysłu szukania większości przez PiS. Nakręca i niepotrzebnie przedłuża agonię epoki kłamstwa i cynizmu jaką prze 8 lat zafundował nam PiS. Politycy PiS z godnym politowania uporem zapierają się przed kamerami, że jak najbardziej mają szanse i prawo walczyć o większość sejmową. Moim zdaniem ten cyrk politycy PiS powinni już sobie darować, a prezydent powinien im raczej pomóc w pogodzeniu się z porażką wyborczą.

W orędziu prezydent docenił frekwencję i z uznaniem wypowiadał się o demokracji. Że sam przyczynił się do psucia jakości demokracji, już nie wspomniał. Pominął też, że analiza frekwencji i wskazań wyborców, jednoznacznie pokazała, że w społeczeństwie nastąpił bunt przeciw metodom rządzenia PiS. W minionych wyborach cały trzy-milionowy przyrost frekwencji przypadł opozycji. To powinno było dać do myślenia prezydentowi, również w kwestii wskazania kto ma prawo tworzyć rząd.

Co teraz? Zarówno prezydent jak i najważniejsi politycy PiS zdają sobie sprawę, że od jutra spektakl szukania większości przez PiS nabierze rozpędu. Głównie medialnego. Zapewne tylko po to, by wierny elektorat mógł zobaczyć, że PiS podjął starania o utworzenie rządu w trosce o kraj, a winą za porażkę obciążyć ugrupowania opozycyjne.

Podtrzymuję swoją opinię o prezydencie A.Dudzie. To słaba postać, podporządkowana polityce PiS.

Tworzenie rządu nie ma prawa się udać M.Morawieckiemu. 194 mandaty, to nie większość. Współwinny tej polityczne hecy jaka nas czeka, jest też prezydent.

Swoją drogą, tak już poza głównym wątkiem, cała ta operacja szukania większości przez PiS chwały Morawieckiemu nie przyniesie. Chociaż, może się mylę… Trzeba przyznać, że elektorat PiS, to dość specyficzna część społeczeństwa.

Prezydent A.Duda postanowił celebrować proces zmiany władzy (ups, tzn. wyłaniania większości rządowej) po wyborach parlamentarnych, by pokazać powagę i znaczenie swojego urzędu. Efekt jest, co było do przewidzenia, odwrotny.

Zacznijmy od tego, że prezydent ma w naszym kraju niełatwą sytuację. Urzędowi przypisuje się w kraju najwyższą pozycję i szacunek, przy dość niewielkich i na ogół bardzo symbolicznych uprawnieniach. Problem powiększają często sami prezydenci. Próbują przypisywać sobie więcej funkcji i przywilejów niż faktycznie mają. Z tym właśnie mamy do czynienia obecnie. I właśnie prezydent Duda próbuje stworzyć nowy obyczaj. Mowa o wyłanianiu większości rządowej po wyborach.

Myli się prezydent, czy raczej wprowadza opinię publiczną w błąd twierdząc, że stanął w obliczu nowej sytuacji. Największe ugrupowanie parlamentarne nie ma automatycznej większości. Przekazał to jakby to było nie lada intelektualne wyzwanie dla niego, prawników oraz świata polityki. Nic z tych rzeczy. Prezydent miał czas by się do tego przygotować. Przynajmniej od roku sondaże wskazywały jako na bardzo prawdopodobny wynik wyborów jak obecnie i – co zrozumiałe – obecny podział mandatów. Miał więc prezydent sporo czasu, by się przygotować do – wg niego – nietypowej, niecodziennej sytuacji.

Prezydent nie ma żadnych uprawnień, by sondować skalę przygotowania zgłaszanych mu koalicji do rządzenia lub poddawać w wątpliwość ich trwałość czy rzetelność zgłaszanych koalicji. Ponadto jedną koalicję odpytywał w zakresie umowy koalicyjnej i kandydatów na ministrów, a drugą – jak można było odebrać jego komentarz – nie. Tymczasem jeżeli PiS ma mieć koalicję większościową, to musi wyjść poza obecny (swój własny) krąg polityczny. Czyli pojawia się umowa koalicyjna, ministrowie spoza koalicji prawicowej itd. Tu jednak problemu prezydent nie widział.

Niestety prezydent padł ofiarą wymyślonego przez siebie rytuału. Co bardziej zabawne, ośmieszyło go jego macierzyste środowisko polityczne. Prezydent z pełną powagą przed kamerami oświadczył, że zgłoszono mu dwie koalicje gotowe udowodnić posiadanie większości sejmowej. O opozycji demokratycznej wiemy. Jak zorganizuje większość PiS z 194 mandatami, nie wiem. To, że premier Morawiecki jest nieprzyzwoitym łgarzem wiemy, ale prezydent nie musiał uwiarygadniać swoim autorytetem pomysłów PiS. No ale prezydent Duda uwierzył, więc czekamy na koalicyjną większość PiS.

Wyniki minionych wyborów pod wieloma względami są niecodzienne. Prezydent zdaje się tego nie zauważać. A mówiąc dokładniej, nie wiadomo po co udaje. PiS swoimi działaniami przyczynił się do podkręcenia frekwencji. Cały przyrost, w rozumieniu liczby głosujących w porównaniu z poprzednimi wyborami, przypadł opozycji. To było pozbawienie PiS władzy przez wkurzone społeczeństwo, przy zaskakującej frekwencji. Nie pomogły kłamstwa i manipulacje oraz angażowanie publicznych pieniędzy, czego prezydent udawał, że nie widzi. To powoduje, że koalicja trzech ugrupowań ma inny wymiar.

Oczywiście można jeszcze przypisywać prezydentowi kilka niecnych intencji, sprzyjanie PiS itd. Nie będę się już nad nim teraz znęcał. Wystarczająco bolesne dla niego będzie wspominanie pełnego powagi poinformowania obywateli o dwóch większościach w sejmie.

Wybory za nami i kobiety oczekują na liberalizację prawa do aborcji. W mediach, jedna po drugiej, wypowiadają się przedstawicielki różnych środowisk. Oczywiście, wiadomo, nie mówię tu o środowiskach konserwatywnych. Panie wypowiadają się tonem stanowczym. Jednym z podstawowych argumentów mają być sondaże aborcyjne i głosy kobiet w wyborach. No to rozprawmy się z tymi argumentami.

Nie jest żadną tajemnicą, że wyniki sondaży dotyczących oczekiwań liberalizacji prawa aborcyjnego nijak się mają do wyników wyborów. I to nawet do wskazań wyborczych młodych kobiet (wiek 18-29 lat). W tej grupie ledwo 23,6% głosowało na Lewicę. Więc o czym my rozmawiamy? Czyli mówiąc odwrotnie, 3/4 młodych kobiet oddało głosy – mówiąc językiem polityków i komentatorów Lewicy – na ugrupowania mniej lub bardziej konserwatywne. Podsumowując, społeczeństwo w sondażach dotyczących aborcji jest relatywnie lewicowe i, w zależności od sondowanej grupy i zadawanych pytań, liberalizacja ma mniejszą lub większą, ale przewagę. Czyli od ponad 50%, do – na przykład – 80%. Niestety w wyborach parlamentarnych czy prezydenckich, temat aborcji schodzi na dalszy plan, czyli jest drugo- lub trzeciorzędnym kryterium wyboru. I byłoby dobrze, gdyby kobiety przyjęły to do wiadomości, bo z faktami trudno polemizować.

Po drugie, o dostępności aborcji decyduje sejm, czyli wybrani w demokratycznych wyborach politycy. Są tam mężczyźni i kobiety w różnym wieku. Wybieramy do sejmu ludzi, którzy – przykładowo – uchwalają prawo budowlane, chociaż może ich nie dotyczyć i nie mają o tym pojęcia. To samo dotyczy aborcji. Nie widzę powodu, dla którego aborcja miałaby być uchwalana na innych zasadach. Ostatnie wybory potwierdziły zasadniczy rozkład światopoglądowy i polityczny Polaków. Potwierdziły też pozorną sprzeczność, czyli rezultat wyborczy w niewielkim stopniu odzwierciedla nastroje wyrażane w sondażach badających oczekiwania wobec prawa dopuszczającego aborcję. Dotyczy to tak młodych kobiet jak i społeczeństwa ogółem.

Byłoby dobrze, gdyby wojujące o aborcję kobiety przyswoiły sobie te dwa powyższe proste fakty. W rzeczywistości, to ton dyskusji powinny nadawać kobiety reprezentujące KO/PO i Trzecią Drogę. Te ugrupowania maja względnie zbliżone poglądy na aborcję i głosowało na nie łącznie ok. 50% kobiet z przedziału wiekowego 19-29 lat.

Jestem za liberalizacją prawa do aborcji. Nie udaję jednak, że nie widzę wyników wyborów czy stanu jaki zastaliśmy po wyborach. Mamy mocno zaostrzoną ustawę po ruchu Trybunału Przyłębskiej z inicjatywy PiS. PiS, który po wyborach ma ponad 190 miejsce w sejmie plus grupę Konfederatów. No i prezydenta z PiS. Możliwości manewru czy radykalnej zmiany brzemienia tzw. ustawy antyaborcyjnej są małe lub mikroskopijne. Wydaje się jednak, że możemy sporo zrobić na rzecz szerszej interpretacji obecnego stanu prawnego i depenalizacji. I na tym się skupmy. Można projektem ustawy przetestować prezydenta, ale cudów bym tu nie oczekiwał.